دست نوشته های یه دختر زشت

 

کاش اینقدر از هم دور نبودیم

مثل کودکی که بزرگ ترین آرزوش سوار شدن رو شونه ی ماه و چیدن ستاره های آسمونه منم برای چیدن تو دستامو به سمت آسمون همیشگی حضورت دراز میکنم اما جای تو و حتی یه لحظه داشتنت، مشتم پر میشه از یه خالی بی انتها... سهم من از بودنت فقط یه نگاهه. و تو این نگاه بین من و دیگری فرقی نیست. من از این برای تو مثل دیگری بودن بیزارم.

.....

شاید هنوز خیلی کوچیکم واسه دوست داشتن اما من از بزرگ شدن میترسم. از میراث دار میراث پدری ام شدن، ترس...  از عشق مکتوم و سرنوشت محتوم. از این تکرار مکررات ناگزیر تا هنگامه ی مرگ گریز ناپذیر و بعدش نقطه سر خط تا یه تولد دیگه.

.....

 

راستی! هیچ میدونستی که... من اسمتو گذاشتم قشنگترین اشتباه؟!....

Have you ever been lost in a different world
Where everything you once knew
Is gone
And you find yourself powerless
With everything that exist
You're numb

? Will I ever break free

I searched my world but I can't find you
You're standing there but I can't touch you
Try to talk but the words are just not there
I can feel a sense of danger
You stare at me like I'm a stranger
Paralyzed and you don't seem to care
The demons in my dreams

If you become a nobody
Blind to your family
? Who would you be
And life has gone into reverse
Re-living every hurt
Along the way

Everything that you fear
Is calling you and drawing near

Wake me up and let's go
I'm about to explode

                                                                                 Brian McFadden / Irish Son  

تو بهاری ؟
نه
بهاران از توست
از تو می گیرد وام
هر بهار اینهمه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو

سبزی چشم تو
دریای خیال
پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز
مزرع سبز تمنایم را
ای تو چشمانت سبز
در من این سبزی هذیان از توست
زندگی از تو و
مرگم از توست
سیل سیال نگاه سبزت
همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود
من به چشمان خیال انگیزت معتادم
و دراین راه تباه
عاقبت هستی خود را دادم.

این گریه آور است

 

در فصل جوشش صد چشمه ی زلال

 

جمعی ز تشنگان

 

به خاطره ی آب

 

دلخوش اند

 

این خنده دار نیست؟

 

هنگام فجر و رویش خورشید بی زوال

 

بوزینگان

 

به کرمک شب تاب

 

دل خوش اند.

...!

می دانم که خانه ات

در حوالی قبله ی من است

اگرنه

پنجره ی خانه ام، از آفتاب

و از پرنده و گیاه سهمی نداشت

و سجاده ام را عطر یاس های سفید

خوشبو نمی کرد.

در برهوت نداشتن

   سرشار از خواستن

      همانگونه که همیشه ترجیح می دادی

             

ایستاده ام.  

 

چگونه دوام خواهم آورد

   این همه خواستن و این همه نداشتن را

      در تنگنای داشتن های ناخواسته

 

هر روز اسیرتر بودن را.

کدام قله، کدام اوج؟

مگر تمامی این راه های پیچاپیچ

در آن دهان سرد مکنده

به نقطه ی تلاقی و پایان نمی رسند؟

به من چه دادید، ای واژه های ساده فریب

و ای ریاضت اندام ها و خواهش ها؟

اگر گلی به گیسوی خود می زدم

از این تقلب، از این تاج کاغذین

که بر فراز سرم بو گرفته است، فریبنده تر نبود؟

 

چگونه روح بیابان مرا گرفت

و سحر ماه ز ایمان گله دورم کرد!

چگونه ناتمامی قلبم بزرگ شد

و هیچ نیمه ای این نیمه را تمام نکرد!

چگونه ایستادم و دیدم

زمین به زیر دو پایم ز تکیه گاه تهی می شود!

...

 

نمی توانستم، دیگر نمی توانستم

صدای پایم از انکار راه برمی خاست

و یأسم از صبوری روحم وسیع تر شده بود

و آن بهار، و آن وهم سبز رنگ

که بر دریچه گذر داشت، با دلم می گفت:

نگاه کن

تو هیچ گاه پیش نرفتی

تو فرو رفتی.

اما

با این همه

تقصیر من نبود

که با این همه...

با این همه امید قبولی

در امتحان ساده ی تو رد شدم

 

 

 

اصلا نه تو، نه من!

تقصیر هیچ کس نیست

 

 

 

از خوبی تو بود

که من

بد شدم!

 

قیصر امین پور

به من مومن نگو

وقتی که حتی واسه یه لحظه هم عاشق نبودم

به من که این همه از رستگاری فقط دم میزدم

عاشق نبودم

یه عمره از دلم ترسیدم و باز

دم آخر منو دیوونه کرده

حالا میترسم این دیوونه حالی

یه روز از من جدا شه برنگرده

دوست دارم شبا پنجره ها رو باز بذارم. اما هوا این روزا داره کم کم سرد میشه. بابا پنجره هارو می بنده. دلم میگیره که دیگه نمی تونم نصفه شبا صدای ماشین هارو از جاده های دور بشنوم.

جاده هایی که امتدادشون امتداد کودکیم بود و حال و هواشون همرنگ خاطره های همون روزا. یادش  بخیر. مسافرت بااتوبوس، غذاخوری های میون راه، کوه های سرسبز و پردرخت شهری که توش متولد شدم و شوق دیدن خونه ی مامان بزرگ اینا. آخ که اون لوزا چقده این آبجی موفل فلی نیم وجبی ما بلا بود.

.....

بهانه های ناتموم مامان و بار سنگینی که نگاه های لبریز از انتظار بابا رو دوشم میذاره. و ترس از آینده ای که رسیدن بهش بیشتر برام به یه تکلیف شبیهه تا یه اشتیاق... ای کاش فقط یه خورده بیشتر میتونستم.

بهار

مهربان تر از پاییز نبود

چه هدیه ام داد؟

تابستان

گستاخ بود و تلخ

و گرمای دروغینش، موذیانه

ریشه های سبزم را جوید

وای!...

 

    با زمستان

                 چه باید گفت...

از آغوش بویناکتان

از دست هایتان که دست مرا چه بسیار که از سر خدعه فشرده است

از قهر و مهربانیتان

و از خویشتنم

که ناخواسته از پیکرهای شما

شباهتی به ظاهر

برده است...

بیزارم

 

از دفترچه ی خاطرات ماریا، شبی که تمام اشتیاقش را برای بیرون رفتن، زندگی یا منتظر ماندن برای زنگ تلفن، از دست داده بود:

 

امروز را در یک پارک گذراندم. از آنجایی که نمی توانم پولم را هدر دهم، فکر کردم بهترین آن است که بقیه ی مردم را تماشا کنم. زمانی طولانی را کنار قطار (ترن) هوایی گذراندم و متوجه شدم بیشتر مردم به دنبال هیجان سوار آن می شوند ولی وقتی که شروع به حرکت می کند، آنها وحشت می کنند و درخواست می کنند تا ماشین بایستد.

آنها چه انتظاری دارند؟ وقتی ماجراجویی را انتخاب می کنند، آیا نباید خودشان را برای همه ی راه آماده کنند. یا فکر می کنند که انتخاب عاقلانه این است که از بالا و پایین رفتن ها پیشگیری کنند و تمام زمانشان را بر روی یک چرخ فلک روی نقطه ها بچرخند و بچرخند...

دور بودن از خانواده ام و زبانی که با آن می توانم خودم و احساساتم را بیان کنم سخت است، اما از این به بعد، هروقت که احساس افسردگی کنم، آن پارک را به یاد خواهم آورد. اگر خوابم برده باشد و یکدفعه روی آن ترن هوایی بیدار شوم چه احساسی خواهم داشت؟ خوب... حس در دام افتادن، ترس در هم خمیدگی، تقاضا برای پیاده شدن. اگرچه، اگر باور کنم آن شیارها سرنوشت ما هستند و خدا مسئول ماشین هاست، آن وقت آن کابوس به هیجان تبدیل خواهد شد. به چیزی که واقعا است: یک ترن هوایی، یک اسباب بازی امن و قابل اطمینان که در آخر توقف خواهد کرد. اما تا زمانی که سفر طول می کشد، من باید به مناظر اطراف و صدای جیغ ها که هیجان انگیز هستند توجه کنم.  

 

.....

 

 

همه چیز همان طور که انتظار می رفت پیش رفت. او به اتاق عرب رفت. یک شامپانی نوشید. کاملا به مستی دچار شد.!...! خودش را در حمام مرمری شست، پول را گرفت و خودش را به یک خوشگذرانی دعوت کرد. سوار شدن تاکسی تا خانه.

او به رختخواب رفت و تمام شب را بدون رویا خوابید.

 

از دفترچه ی ماریا، روز بعد:

من همه چیز را به خاطر می آورم، نه البته لحظاتی که آن تصمیم را می گرفتم. به طرز عجیبی هیچ احساس گناهی ندارم. من همیشه در مورد دخترانی فکر میکردم که به خاطر پول با مردها می خوابند، چون هیچ راه حل دیگری ندارند. اما اینگونه نیست. من می توانستم بله یا نه بگویم. هیچ کس مرا مجبور به پذیرفتنش نمی کرد.

در خیابان قدم می زدم و به مردم نگاه می کردم. آیا آنها راه زندگیشان را انتخاب میکنند؟ یا آنها نیز مثل من به سرنوشت دچار می شوند. یک زن خانه دار که آرزو می کرد یک مدل شود. یک بانکدار که آرزو می کرد موسیقیدان شود. یک دندانپزشک که دوست داشت یک نویسنده شود و خودش را وقف ادبیات کند. دختری که آرزو می کرد ستاره ی تلویزیون شود اما حالا در یک سوپرمارکت کار می کند.

من حتی یک ذره هم برای خودم احساس تاسف نمی کنم. من هنوز قربانی نشده ام. من می توانستم آن رستوران را با کیف خالی ترک کنم. می توانستم در مقابل آن مرد بنشینم و به او درس اخلاق دهم یا به او بفهمانم که در مقابلش شاهزاده خانمی نشسته که خریدنی نیست. می تواستم پاسخ های مختلی بدهم. اما مثل بیشتر مردم اجازه دادم که سرنوشت مسیرم را انتخاب کند.

من تنها فرد نیستم. اگرچه سرنوشتم ممکن است مرا به مسیری خارج از قانون و جامعه بکشاند. به دنبال یافتن شادی، اگرچه همه ی ما برابر هستیم، هیچ کدام از ما شاد نیست. نه آن بانکدار / موسیقیدان، نه دندانپزشک / نویسنده و نه زن خانه دار / مدل.

 

یا*زد*ه دقی*قه / پائولو کوئلیو

امروز بوضوح دریافتم که

اکثر ما آدمها، روابطمان را برای ابراز توانایی هایمان شکل می دهیم

عاشق میشویم تا برایش شعر بگوییم

محبت مان را به پایش می ریزیم تا در حسن و کمال ما ذوب شود

برایش کتک میخوریم تا ارادت مند جلوه کنیم

خلاصه...

میبینیم و میشنویمش، تا  شهوت دیده و شنیده شدن خودمان را ارضاء کنیم

...

 

آنکه من از روی خواهش، به تمنّایش نشسته ام

از نشاط لبریز است

و چون ماهی لیز است

چون به گاه گرفتن، فرار میکند!

 

مطالب بالا برگرفته از وبلاگ وصله ی ناجور

آخرین برگ سفرنامه ی باران این است

که زمین چرکین است...

انگشتری که با مامان خریدم با اون نگین درشتش، تو انگشت دست چپم قشنگ تر به نظر میرسید.

واسه هزارمین بار از هما پرسیدم: آبجی به نظرت اینطوری خوشگل تر نیست ؟

با بی خیالی، بدون اینکه حتی نگاهشو از تلویزیون بگیره گفت: به نظر من که جوات بازیه... تازه اون فقط مال کساییه که ازدواج کردن.

اما من اینطوری راحت ترم و احساس امنیت بیشتری میکنم. همون احساس امنیت کم سابقه ای که توی خیابون های شلوغ شهر کمتر به سراغت میاد.

نگاه های بی تفاوت و به ندرت کنجکاو غریبه ها به راحتی متوجه تضاد معصومانه ی بین حلقه ای که به دست داری و سر و وضعی که بیشتر شبیه سر و وضع یه دختر نوجوونه تا یه خانم متاهل! میشه.

هوا در حال تاریک شدنه و من عجله دارم که قبل بابا اینا به خونه برسم. داخل تاکسی به حلقه دستی میکشم... با خودم فکر میکنم گاهی احساسی که نسبت به خودمون و دنیای اطرافمون داریم حتی از واقعیتی که هست، اهمیت بیشتری پیدا میکنه. مثل همین انگشتر بی ارزشی که شاید به وسیله ی اون بتونی لااقل خودت رو به این نتیجه برسونی که خیلی وقته از عالم زیبای کودکی ات فاصله گرفتی و قدم به دنیای آدم بزرگ ها گذاشتی.

..... 

داشتم آندره ژید میخوندم، این قسمت از کتاب به نظرم خیلی جالب رسید. دیدم ارزش نوشتن هم داره:

"شاید مرگ عادتی باشد که باید اختیار کرد.

اما مرگ برای کسی که زندگی پرباری نداشته، وحشت آور است. به چنین کسی مذهب چه آسان میتواند بگوید: نگران مباش. در آن سوست که زندگی آغاز می شود، و تو پاداش خود را خواهی گرفت."

بی اختیار یاد این قسمت از نیایش دکتر شریعتی افتادم که میگه: خداوندا! به من زیستی عطا کن که در لحظه ی مرگ به بیهودگی آن سوگوار نباشم.

 

زندگی مثل یه جنگه

                         تنها جنگی که قشنگه

                                                      تو نبرد زندگی

                                                                        عشق حکم تفنگه

 

.....

خیلی وقته داریم بی تفنگ می جنگیم!

بازم اشتباه...!

میدونم خداجونم ولی دارم تاوانشم پس میدم! میفهمی؟...

هیچ کسی اندازه ی خودم دلش واسم نمیسوزه. تو هم خواهشاً کاسه ی داغ تر از آش نشو... نگران نباش رفیق! آخر این قصه فقط من میمونم و خودت، تو کنج یه سیاهی دلگیر و ابدی. میتونی دادگاهت رو بذاری واسه همون موقع.

پس

لطفا

حالا

تنهام بذار ...

.....

سرم درد میکنه. همه ی مسکن ها رو همون روز اول بالا انداختم، یه آبم روش.

ساعت چهار و نیم بامداده. چراغ هارو خاموش میکنم. خوابم نمیاد اما چشمامو میبندم.

چه قشنگه تاریکی...

می روم... اما نمی پرسم ز خویش

ره کجا...؟ منزل کجا...؟ مقصود چیست؟

بوسه می بخشم ولی خود غافلم

کاین دل دیوانه را معبود کیست

او چو در من مرد، ناگه هرچه بود

در نگاهم حالتی دیگر گرفت

گوئیا شب با دو دست سرد خویش

روح بی تاب مرا در بر گرفت

آه... آری... این منم... اما چه سود

او که در من بود، دیگر نیست، نیست

می خروشم زیر لب دیوانه وار:

" او که در من بود، آخر کیست، کیست؟ ".

.....

سخته بفهمی که تو تمام عمر جز یه تصور آبکی از خودت هیچی نبودی... هیچی.

گم شدم. اونم گم شدنی که پیدا شدنش با خداست و... و شاید هم با خودم و خدا.

فرق من و خدا تو همینه...

این که خدا همیشه هست و من همیشه نیستم...

ای هفت سالگی

ای لحظه ی شگفت عزیمت

بعد از تو هر چه رفت، در انبوهی از جنون و جهالت رفت

بعد از تو پنجره که رابطه ای بود سخت زنده و روشن

میان ماه و پرنده

 

میان ما و نسیم

                    شکست

                               شکست

                                         شکست

از اورسولا پرسید:

- چه می گوید ؟

اورسولا پاسخ داد:

- خیلی ناراحت است، چون خیال می کند تو هم به زودی خواهی مرد.

سرهنگ لبخندی زد و گفت:

- از طرف من به او بگو انسان وقتی که بتواند، می میرد، نه زمانی که باید!

بنویس بابا مثل هر شب نان ندارد

سارا به سین سفره مان ایمان ندارد

بعد از آن تصمیم کبری ابر دیگر

یا سیل می بارد و یا باران ندارد

بابا انار و سیب و نان را می نویسد

اما برای خواندنش دندان ندارد

انگار بابا همکلاس اولی هاست

هی می نویسد این ندارد، آن ندارد

بنویس کی آن مرد در باران می آید

این انتظار خیسمان پایان ندارد ؟

ایمان! برادر... گوش کن... نقطه سرخط

بنویس بابا مثل هرشب نان ندارد

من از این همه مهربونیاتون میترسم

.....

بابایی گلم!

مامان خانوم مهربون!

قول میدم یه روز جبران کنم

قول میدم.

بت تو در خاک فرو شکسته است

تا ثابت کند

که غبار خدا

بزرگ تر از بت توست.

تاگور

چشم هام پر از اشک شد.

- " تا وقتی کنار این رودخانه هستی، کنارت می مانم. و اگر بروی بخوابی، جلو خانه ات می خوابم. و اگر به دوردست ها بروی، دنبالت می آیم.

'تا وقتی به من بگویی: دیگر برو! بعد می روم. اما تا آخر عمرم دوستت خواهم داشت. "

کنار رود پیدرا نشستم و گریستم / پائولو کوئلیو

.....

مثل همیشه کنارخاطره هایم نشستم اما اینبار نگریستم.

بیزارم از اینکه خود را عاشقی بنامم که هرگز به محبوبش نرسید. عشق من عادتی بود که معصومانه در دلم جان گرفت. عادتی که ترکش نه مصداق آن ضرب المثل احمقانه که وداع با تمام آرزوهایی بود که رنگ و بوی او داشت.

به من بگو با آرزوهایی که بی یاد تو در دلم جان میگیرد چه کنم ؟

و باز هم پاسخی نمیشنوم. آرام با خود زمزمه میکنم: به جرم انسان بودن، بی تو بودن را تاب می آورم.  زیرا که از بودن گریزی نیست.

و من هنوز زنده ام و زندگی میکنم...

.....

تولدت مبارک.

درد من نه سردی تو، که باور نکردن خاموشی این آتش است.

ای دریغا که همه مزرعه ی دل ها را

علف هرزه ی کین پوشانده است

هیچ کس فکر نکرد

که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند که چرا سیمان نیست

و کسی فکر نکرد که چرا ایمان نیست

و زمانی شده است که غیر از انسان

هیچ چیز ارزان نیست

.....

و این همون دنیاییه که من و تو توش زندگی میکنیم