دست نوشته های یه دختر زشت

دوست دارم شبا پنجره ها رو باز بذارم. اما هوا این روزا داره کم کم سرد میشه. بابا پنجره هارو می بنده. دلم میگیره که دیگه نمی تونم نصفه شبا صدای ماشین هارو از جاده های دور بشنوم.

جاده هایی که امتدادشون امتداد کودکیم بود و حال و هواشون همرنگ خاطره های همون روزا. یادش  بخیر. مسافرت بااتوبوس، غذاخوری های میون راه، کوه های سرسبز و پردرخت شهری که توش متولد شدم و شوق دیدن خونه ی مامان بزرگ اینا. آخ که اون لوزا چقده این آبجی موفل فلی نیم وجبی ما بلا بود.

.....

بهانه های ناتموم مامان و بار سنگینی که نگاه های لبریز از انتظار بابا رو دوشم میذاره. و ترس از آینده ای که رسیدن بهش بیشتر برام به یه تکلیف شبیهه تا یه اشتیاق... ای کاش فقط یه خورده بیشتر میتونستم.

بهار

مهربان تر از پاییز نبود

چه هدیه ام داد؟

تابستان

گستاخ بود و تلخ

و گرمای دروغینش، موذیانه

ریشه های سبزم را جوید

وای!...

 

    با زمستان

                 چه باید گفت...

از آغوش بویناکتان

از دست هایتان که دست مرا چه بسیار که از سر خدعه فشرده است

از قهر و مهربانیتان

و از خویشتنم

که ناخواسته از پیکرهای شما

شباهتی به ظاهر

برده است...

بیزارم